Eerlijkheid 2: Met de billen bloot

Met de billen bloot in je relatie, dat is pas spannend, en nee ik bedoel nu even niet letterlijk. Ik bedoel eerlijk zijn naar je partner toe. Iemand die je heel goed kent maar waarbij het soms juist extra moeilijk is om echt eerlijk tegen te zijn. Omdat je afgewezen kunt worden, onbegrepen, ongezien…Wat is eerlijkheid in je relatie? Volgens mij zijn dat verschillende dingen. Best kwetsbaar om hier nu open over te zijn. Maar de voorbeelden uit mijn eigen relatie maken het wel het beste duidelijk, dus ik ga met de billen bloot…

DSC02879

Ik werd er namelijk laatst mee geconfronteerd dat als ik echt eerlijk wil zijn, ik daar ook keuzes in moet maken. Het was mijn trouwdag en we hadden een dagje uit gepland. ‘s Avonds had ik een cursus, maar omdat we overdag al samen zouden zijn was dat prima. De dag verliep redelijk, na zoveel jaar durf ik daar wel eerlijk over te zijn. Het is niet altijd geweldig, sprankelend en opwindend. Doordat we allebei een drukke periode hadden gehad, moesten we even zoeken naar elkaar voordat we elkaar echt konden zien en spreken. Dat wil zeggen voordat we beiden echt weer een beetje nieuwsgierig en geïnteresseerd in elkaar waren. Maar tegen die tijd was onze dag samen alweer voorbij en moest ik naar de cursus.

Terwijl ik bij die cursus zat dacht ik, bedacht ik me dat als ik heel eerlijk was, ik toch liever bij mijn man thuis wilde zijn. En laat het op de cursus nou precies over mijn waarde ‘eerlijkheid’ gaan. Daar zat ik dan met mijn grote mond over hoe belangrijk ‘eerlijk-zijn’ voor mij is. Terwijl ik eigenlijk gewoon thuis wilde zijn en verder wilde gaan met waar we als stel gebleven waren, in het elkaar vinden. Dan komen waarden die ik belangrijk vindt en deze situatie die zich nu aandient dicht bij elkaar. Om een lang verhaal kort te maken: ik heb besloten om in de pauze naar huis te gaan. Thuis werd ik warm welkom geheten, zonder verwijten en vragen. Er was (eindelijk) de verbinding die we de hele dag gezocht hadden. Voor mij een voorbeeld van eerlijk zijn naar mezelf en naar mijn partner binnen onze relatie. En een voorbeeld van wat er dan uit voort kan komen.

Eerlijkheid naar mijn partner toe, uit zich ook in het delen van gevoelens en gedachten. Ook als die niet zo leuk zijn om te horen voor de ander. In de periode dat wij het beide wat drukker hadden, gaf mijn partner aan zich alleen te voelen. Ik vond dat echt niet leuk om te horen. Schuldgevoelens, verantwoordelijkheidsgevoel, machteloosheid en irritatie, dat kwam er los. En gelukkig dat mocht er ook zijn en daar kon ik eerlijk over zijn. En toch vind ik het, achteraf ook fijn dat hij het benoemd heeft en dat we er een open en eerlijk gesprek over konden hebben. Hoe pijnlijk ook om te constateren dat dit de situatie is zoals die is.

Een laatste vorm van eerlijkheid die ik als bijzonder waardevol ervaar in onze relatie, is eerlijk zijn over gevoelens die anderen in je los maken. Binnen onze relatie is het OK dat we sommige contacten spannend vinden en dat er gevoelens bij los kunnen komen. We weten dit van elkaar en vertellen dit aan elkaar. Het is belangrijk voor ons om hier openheid over te hebben. Aan de ene kant om goed met zo’n spanning om te gaan en aan de andere kant om geen geheimen voor elkaar te hebben. We veroordelen elkaar er niet om, integendeel we kunnen elkaar er zelfs mee plagen en tegenwoordig ook inschatten bij wie de ander dat heeft. En dit schept een band van vertrouwen die door openheid hierover, des te sterker wordt, in plaats van dat het voor verwijdering zorgt. Hoe paradoxaal.

Drie persoonlijke voorbeelden van hoe ik eerlijkheid vormgeef in mijn partnerrelatie. Hoe belangrijk is eerlijkheid voor jou in je relatie?

 

Eerlijkheid 1: Eerlijkheid is gastvrijheid

Eerlijk zijn, soms zo lastig maar wel wat het langst duurt. Want de waarheid houdt altijd stand. Ik wil hier graag een paar blogs aan wijden. Omdat eerlijkheid mij en mijn omgeving het verste gebracht heeft, maar ook omdat ik mezelf en anderen hiertoe wil aanmoedigen. Om het, hoe moeilijk ook, toch te doen.

Als eerste eerlijkheid naar mezelf toe. Het is een lang proces geweest, maar doordat ik eerlijk en trouw naar mezelf toe ben geworden heb ik een carrière switch van tandarts naar therapeut kunnen maken. Het begon met het überhaupt toegeven aan mezelf dat ik het vak tandarts toch niet zo leuk vond als ik had gedacht. Maar zo, wat was dat lastig. Ik had er toch zoveel jaar voor gestudeerd, ik was toch in een keer ingeloot, het moest toch zo zijn? Het ging toch ook goed met de studie? Tentamens bijna allemaal gehaald en bul met een klein beetje vertraging in de pocket? Patiënten voelden zich op hun gemak bij mij en waren erg tevreden. En dan nog te bedenken wat de titel en het inkomen wel niet betekende. Aanzien, zekerheid van een goed inkomen en sowieso werk. Toch knaagde het en het bleef knagen. Er volgden jaren van onzekerheid, van wikken en wegen en van zoeken. De eerlijkheid gebied mij te zeggen dat het geen leuke tijd was dus dat ik dit proces niemand gun en aanraad.

Wat heeft de eerlijkheid dan opgeleverd? Of beter gezegd wat was dan de eerlijkheid? Het zit hem in een intuïtief voelen dat de weg van doorgaan en onzekerheden bevechten een té hobbelige weg zou worden. Met discipline en hard werken zou het vast lukken, maar een deel van mezelf zou ik er in gaan verliezen. En dit toegeven is het meest eerlijke wat ik naar mezelf toe heb gedaan. Er was alleen geen andere weg in het vizier, sterker nog de weg leek wel nog hobbeliger, mistiger en uitzichtlozer te worden. Geen doelen en geen paden te bekennen. Wat nu?

Toen kwam de impasse van een aantal jaar. Ik wist het niet. Kan er een doel in je leven zijn, een soort bestemming? Steeds maar weer toegeven, ik weet het niet, maar wat ik wel weet is dat ik eerlijk naar mezelf wil zijn. En vanuit het niet weten, is stap voor stap een klein weggetje ontstaan. Een weg naar mijn eigen hart en een weg naar het hart van de ander. Een pad wat nu redelijk helder is, maar die ik, om eerlijk te zijn, af een toe nog steeds wel een beetje kwijt ben. Er lopen namelijk wel eens beren op de weg. Beren dat klinkt eng en spannend, je zal er maar echt een tegen komen. Ik noem ze, sinds ik het gedicht over een herberg heb gelezen, gasten. En gasten zijn er en kun je niet ontkennen, dat zou namelijk geen recht doen aan de waarheid.

Eerlijkheid is“Elke ochtend verschijnt er een nieuwe gast. Een vreugde, een depressie, een gemenerik, een flits van inzicht komt als een onverwachte bezoeker. Verwelkom ze allemaal en onthaal ze gastvrij! Zelfs als het een hoop zorgen zijn die op gewelddadige wijze al het meubilair in je huis slopen” (uit het gedicht de Herberg, Rumi)

Als ik ergens te gast ben, vind ik het heerlijk om verwelkomd te worden en te ervaren dat het goed is dat ik er ben, dat ik welkom ben. Als ik eerlijk ben naar mezelf en mijn “gasten” verwelkom, ervaar ik ontspanning en een gevoel van thuis-zijn. Dankzij deze verwelkoming heb ik het proces van tandarts naar therapeut kunnen maken.  En hoewel sommige gasten lastig waren en nog zijn, geloof ik dat elke gast mij completer maakt en bovenal eerlijker naar mezelf toe. Dus kom maar op met die gasten!

Een tipje van de sluier….en los van het keurslijf

Volgende week ga ik een avond organiseren voor vrouwen over seksualiteit en intimiteit. Voor mij een vertrouwd onderwerp omdat ik me er in heb verdiept, alsnog spannend dat wel. Voor velen is deze spanning vele malen groter. “Hoezo zou ik daarover praten met anderen?” “Wat heeft zij met mijn intieme leven te maken?” “Het is voor mij heel kwetsbaar ik vind dat echt een drempel om daar heen te gaan”. “Dat is iets tussen mijn partner en mij”. “Ik ben single dus wat moet ik met zo’n onderwerp?” Zo maar wat reacties die er zijn op dit onderwerp en op deze activiteit.

Daarom nu een blog hieraan gewijd met een klein tipje van sluier om de spanning iets te verlagen. Voor mij is dit onderwerp door verschillende ervaringen een thema geworden in mijn leven. De overeenkomst in al deze ervaringen is dat ik gezien en ervaren heb hoe krachtig seksualiteit is, maar ook de bijbehorende intimiteit. Hoe opbouwend maar ook hoe vernietigend. Seksualiteit gaat dan bij mij over het lichamelijke en intimiteit meer over het emotionele.

Spannend!

Schoonheid of spanning?

Afgelopen jaren heb ik zelf steeds meer ontdekt wat er nodig is om binnen een relatie een gezond evenwicht te hebben in alle behoeften die er zijn. En dat er verschil in behoefte is tussen partners, of het nu gaat om seksualiteit, intimiteit of om andere dingen, is in elke relatie het geval. Dit levert vaak conflicten op, terugtrek gedrag en/of minderwaardigheidsgevoelens. En juist als het dan gaat over seksualiteit en lichamelijkheid zie ik om me heen dat “we” daar moeilijk over kunnen praten. Het begint al jong, ook als we nog geen relatie hebben. Vrouwen weten vaak niet wat ze hiermee willen en of ze er überhaupt iets mee willen. Hoe ze naar hun lichaam kijken en hoe ze er mee om willen gaan. En de vraag die ik vaak hoor is, wat God/de kerk/het geloof er dan van zou vinden, van gedachtes of verlangens. Maar echt ruimte voor deze vraag in een kerkelijke omgeving is er weinig. Door mijn activiteit wil ik daar een positieve stimulans aan geven. Door inzichten te geven, door voorbeelden te geven en door opstapjes te geven om het gesprek wél aan te gaan.  Los van het keurslijf betekent in dit geval dan los van de “daar mag je niet over praten”- gedachte.

Een activiteit die spanning oproep dat is zeker. Een spreekwoord zegt: “Spanning is wie je denkt te moeten zijn. Ontspanning is wie je bent”. Ik wens dat deze avond bijdraagt aan meer ontspanning ten aanzien van seksualiteit en intimiteit. Zodat je meer jezelf kunt zijn, want jij bent mooi precies zoals jij bent!

 

ps. Alle vrouwen zijn welkom! Donderdagavond 21 april 19:45, Lage Brink 64, Apeldoorn.

Hokjes en vakjes

Hokjes vakjes
We stoppen iedereenrespect 2 all
In hokjes vakjes
Als ze anders zijn dan wij
Blokjes plakjes
We snijden iedereen
In blokjes plakjes
Als ze anders zijn dan wij

Zo is het refreintje van een liedje uit mijn jeugd en als er iets is wat ik niet fijn vind, is dat het. Het liefste zie ik de ander in zijn geheel met alle goede en slechte kanten en stop hem of haar juist niet in een hokje. Hoe moeilijk dat soms ook is, want het anders-zijn vergt acceptatie en creëert soms misschien afstand.

Onlangs echter heb ik een persoonlijkheidstest gedaan (in opdracht van iemand dat wel). Iets waar ik van nature kriebel en weerstand bij krijg. Ik ben toch niet in een test te passen, waarin er maar 2 opties zijn in wie ik ben of waar mijn voorkeur ligt, ik ben toch meer dan dat? Goed met veel innerlijk geworstel heb ik de test gedaan en zelfs nog een uitgebreidere variant. En warempel er komen uitslagen uit die me toch iets zeggen en die mijn interesse wekken. Misschien niet helemaal een verrassing, maar er komt onder andere uit dat ik een idealist ben, dat ik een passie heb om dingen te verbeteren, filosofisch ingesteld en gefocust ben om het goede te zien. En leuk detail het beroep schrijver, pastor, kunstenaar, therapeut en counselor passen bij dit type. Fijn, ik zit op de goede weg qua carrière! Dat is toch wel lekker om te lezen. De test is bevestigend voor een heel aantal dingen die ik van mezelf wel wist, maar die ik niet zo stellig over mezelf wil zeggen. Want, ironisch genoeg, gaat dát dan weer tegen mijn idealen in. Het voelt dan toch beperkend en een hokje dat dit zou weergeven wie ik dan ben.

Maar als ik dan focus op het anders zijn, uit het liedje, dan kan ik er ruimer naar kijken. Misschien is het voor een ander juist wel fijn om te weten welk hokje er een beetje bij hem past. Misschien geeft het wel rust, houvast en richting. En als ik mijn idealen consequent wil blijven volgen, mag die ander zo zijn, zoals hij is inclusief zijn hokjes-houvast-gevoel (wat ik stiekem dan toch ook wel een beetje gekregen heb). En wil ik daar respect voor hebben. Respect voor anders-zijn daar komt het dan op neer. Om bij de kunst van de taal te blijven, dit onderstaande gedichtje als afsluiting, respect2all, daar gaat het voor ons allemaal over, welk hokje of vakje dan ook. Hoe onnatuurlijk het soms ook voelt omdat de ander juist zo anders is, het is wel een mooi en bovenal goed ideaal!♥

RESPECT 2 ALL
begint bij respect voor jezelf.

Respect voor jezelf
is respect voor anderen.
respect voor anderen
is respect voor “anders”

Eigenlijk zijn we helemaal
niet zo anders als we denken.
diep van binnen willen we
allemaal hetzelfde: respect.

En wat is respect?
Respect is anderen behandelen
zoals je zelf behandeld wilt worden.
-Francine Oomen, juli 2005

Vol leven: van top tot teen én van top tot down

Tussen je hoofd en je hart zit een kleine afstand. Tussen je hoofd en de rest van je lichaam soms nog veel meer en al helemaal als we onszelf niet als “geheel” ervaren. Hiermee bedoel ik als we bijvoorbeeld alleen maar gericht zijn op ons lichaam en daardoor bijvoorbeeld veel met eten of met seks bezig zijn. Of andersom als we alleen maar met ons hoofd bezig zijn en bijvoorbeeld erg gericht zijn op presteren, werken en to-do lijstjes. We lijken onze verschillende delen, hoofd, ziel en lichaam te splitsen.

Nu er afgelopen jaren meer aandacht is voor gezond leven en mindful zijn, zou dit toch meer in balans moeten komen, zou je denken. Maar ik merk om me heen toch wel hoe moeilijk het is om hoofd, ziel (wie je bent) en lichaam als geheel te zien. Ik zal mezelf als voorbeeld nemen en een kleine praktijksituatie beschrijven. Toen ik begon als therapeut in mijn eigen praktijk had ik na een aantal weken last van mijn onderbenen, een soort spierpijn. Nu ben ik bekend met knieklachten dus ik dacht het heeft daarmee te maken. Meer sporten of ontspanningsoefeningen doen helpen vast wel.  Maar na een tijdje merkte ik dat ik tijdens gesprekken, mijn knieën optrek en mijn voeten in een soort krampachtige houding zet. Ik hoor je denken, ok zet je voeten dan anders neer. Dat is ook wat ik dacht, maar er zit meer achter. Het heeft ook te maken met de spanning die ik voel in de stoel van therapeut.  Ik wil het graag goed doen en wil het beste eruit halen, zonder dat ik het door had reageert mijn lichaam daarop met een krampachtige houding. Wat ik nu doe, als ik deze kramp of spanning ervaar, is het herkennen, soms benoemen of iets anders mee doen zoals even lopen of opstaan. Dit helpt en maakt me meer ontspannen.

mieke van top tot teen

Ik maak dan een soort proces wat verder gaat dan bewust zijn. Het begint bij gewaar zijn (wat is er, wat voel ik in mijn lijf?), vervolgens is er  herkenning en erkenning (waar komt dit vandaan, welke gevoelens en gedachten zijn er?) en vervolgens kijk ik wat me kan helpen (wat kan ik hieraan doen? Welke keuzes kan ik maken). Het vraagt geduld, stilstaan en bewustzijn. Bewustzijn van mijn lichaam en van mijn gevoelens en gedachten.  En het vraagt moed om dit stukje kwetsbaarheid te erkennen. Soms lukt dit en soms niet. De keren dat het lukt geven me een gevoel van leven. Echt leven van top tot teen! Leven met alles wat erbij hoort en één zijn met mijn lichaam, mijn gevoelens en mijn gedachten.

De keren dat het niet lukt om hier (direct) bij stil te staan en uitgebreid op te kauwen, die kunnen later een bittere nasmaak geven zoals spierpijn, gepieker of een baalgevoel. En dat is ook leven, alleen dan van top tot down. Mag dat down er net zo goed gewoon zijn? Wat mij betreft juist wel, hoe vervelend het soms ook is! Want volop leven omvat álle aspecten van het leven, top en down. (Zelfs het plaatsen van een blog die naar je gevoel niet helemaal perfect is, niet lekker loopt, en wat maar niet lukt, en die je nu toch wel af wilt hebben en die de boodschap hopelijk dan wel bevat…..;)

Sprankeltjes in december

Het leven is mooi en tegelijkertijd kan het heel pittig zijn. Afgelopen periode ben ik geïntrigeerd door dit idee, dat ons leven bestaat uit tegenstellingen. En dat het een levenskunst is hoe je hier toe te verhouden.

Nu, in de decembekerstkaartrmaand, komt het contrast voor mij nog sterker naar voren. Het aan de ene kant genieten van de warmte en de gezelligheid die de feestdagen brengen in mijn huis, in mijn gezin en om me heen. Het aan de andere kant zien van de eenzaamheid en van de onzekerheid van bijvoorbeeld de vluchteling, van een oud iemand of van geliefden om mij heen met verdriet. Het voelt bijna onverdraaglijk om met dit bestaande contrast toch te genieten. Toch bedenk ik me ook dat iemand verdrietig ergens ver bij mij vandaan, weinig heeft aan mijn “getob” daar nog weer over. Daarnaast is er het contrast tussen het menselijke en het goddelijke wat in deze maand voor mij door het kerstverhaal naar voren komt. De menselijke kant die Maria laat zien en het goddelijke wat maakte dat er een kindje kwam. Met mijn menselijke kant is dit niet te vatten, is het onmogelijk dat dit ooit gebeurt is, zoiets als absurd. Met mijn hart en mijn misschien wel “goddelijke” kant, wil ik het geloven. Ik wil geloven in iets overtreffends, iets meer dan dit leven alleen en in iets puurs. Iets wat hoop en liefde voortbrengt.

Het hiertoe verhouden gaat dan over overgave, over vertrouwen en over risico’s nemen. Overgave aan iets waar ik geen zicht op heb en geen controle over heb. Vertrouwen op iets groters dan mijn eigen bestaan. En het risico nemen dat iets teleurstellend kan zijn. Dat is eigenlijk alles in vertrouwen loslaten én alles in liefde durven vastpakken en omarmen. Hoe vreemd ook deze dubbelheid geeft innerlijke vrijheid en geeft toestemming om ondanks alles te genieten van sprankelende momenten en dingen!  Deze momenten wens ik ook jullie deze decembermaand van harte toe!

 

Van inspiratie naar bezieling

Wat inspireert mij? Dat is de vraag die bleef hangen na het lezen van een blog van een “inspirerende” collega. Er is zoveel wat mij inspireert.  Een bepaalde combinatie van woorden bijvoorbeeld.  Die maken dat details goed beschreven worden in een verhaal waardoor je zo in een situatie kunt inleven en je zintuigen (bijna) meedoen. Of woorden in een pakkende  quote die een kern van iets compleet beschrijven.  Laatst kon ik er zelf een formuleren:  “Het verlangen om gezien en gekend te worden hoef je niet los te laten, de verwachting om het te krijgen wel”.  Of een zin uit het boekje van Rene Gude  met de titel “Zinvolle volzinnen”.  Alleen de titel al, best inspirerend, als je er even over nadenkt.

Maar ook stille momenten, zonder woorden zijn inspirerend. Als ik zie hoe mijn dochter van 5 eindeloos in haar spel op kan gaan en in een creatieve bui van alles creëert op haar manier. Van babyhangmatten met sjaals door de kamer tot geknutselde boekjes met lieve boodschappen en kleurige toestanden erop.  Of mijn man die gewoon naast me op de bank komt zitten als ik chagrijnig en knorrig ben, hoe liefdevol is dat. Muziek, natuur en kunst mij ook enorm inspireren. Dan gaat het over de schoonheid van iets wat mij van binnen raakt en wat energie en passie geeft.

Schoonheid zien

Inspireren heeft bij mij denk ik te maken met creëren. Niet zozeer het creëren van iets tastbaars, nee, meer met het creëren van een moment, een contact en een harts-gesteldheid. En dat moment levert een gevoel van zingeving en leven op. Het creëren doe ik niet bewust en actief, het gebeurt en het overkomt me als het ware. Het erbij stilstaan en aandachtig op me in laten werken en het zien, daarin doe ik wel iets bewusts. Als je geïnspireerd wil worden vraagt het dus iets van je, je moet eerst iets tot je door laten dringen of herkauwen.  Ik neem er bewust de tijd voor om bijvoorbeeld muziek tot mijn ziel en mijn wezen door te laten dringen. In de van Dale wordt inspiratie vertaalt met het woord bezieling.  Dat vind ik pas een inspirerend woord. Het geeft weer wat mijn ultieme inspiratie is, waar ik op gericht wil zijn en wat ik nodig heb: bezieling ervaren en bezieling met iets hebben.  Dat maakt mijn (het) leven zinvol en dat geeft passie!

Link naar de betreffende blog: (http://www.kempler-instituut.nl/blog/hoe-word-jij-een-inspiratiebron)

Geven, vragen en ontvangen

Mijn vorige blog eindigde ik met ‘wees jezelf, want dat is mooi’. Dat is een mooi uitgangspunt, maar hoe doe je dat nou? En hoe doe je dat als het gaat om hele kwetsbare dingen van jezelf?

steen jezelf zijn 2

Zorgen, vragen, gevoelens, schaamte, angsten en moeiten zijn zaken die je niet zomaar aan iedereen laat zien. Omdat je een risico loopt, het risico om niet gekend en niet gezien te worden hierin. Toch heb ik onlangs ervaren hoe krachtig het is om wel iets kwetsbaars te laten zien aan mensen om mij heen. Het ging om hulp en steun vragen. Mijn eerste neiging was om alles zelf regelen en zelfstandig te zijn. En dan vooral om niet afhankelijk te hoeven zijn van een ander en bij iemand in het krijt komen te staan. Toen ik dan na een interne worsteling, toch een hulpvraag stelde, kwam er zóveel reactie en hulp. Daarmee kwam ik bijna in een volgende worsteling: hoe moet ik dit ontvangen? Met blijheid en dankbaarheid, dat zeker. Maar ook een soort onwerkelijkheid, verlegenheid en schroom. Gunnen mensen mij dit echt? Nou, ja dus en ik geniet er van.

Het belangrijkste wat ik er van heb geleerd, is dat het concreet uiten van een behoefte ertoe kan leiden dat je dan echt kunt gaan ontvangen waar je naar verlangt. Bij het ouder worden moeten we leren om datgene wat we willen met woorden te krijgen. Ik merk en zie, ook door eigen ervaring, dat het lastig is om netjes en gepast met woorden datgene te vragen wat we nodig hebben. We denken dat we het moeten pakken zonder vragen of dat de ander het maar moet raden wat we nodig hebben. Of we denken voor de ander en willen niet bij de ander in krijt staan.  Wat ik geleerd heb is dat ik vrij mag zijn met vragen. De ander is vrij met geven. En alleen al in het ontvangen en creëren van deze wederzijdse vrijheid ligt een oprechte en mooie verbinding tussen mensen. Het is de vrijheid geven aan en ontvangen van elkaar, om jezelf te mogen zijn, om ja of nee te kunnen zeggen.  Deze ervaring maakt me heel rijk! Ik zou zeggen probeer het ook eens!

Gewoon zoals het is

Op een onverwacht moment, als je de kozijnen aan lakken bent, komt er dan zo’n naar en verdrietig telefoontje, een overlijdensbericht. Dergelijke telefoontjes heb ik nu een aantal keren gekregen in mijn leven, het zijn hele onwerkelijke gesprekken die nog lang “nagonzen” in mijn hoofd. En ook de periode daarna is vol ontkenning, het kan toch niet waar zijn dat ze er niet meer is. Toch heb ik deze keer daarbij iets anders ervaren. Ik ben nog zoekend hoe dit precies te noemen en ik vermoed dat het er mee te maken heeft dat ik “iets ouder” aan het worden ben en de dood meer bij het leven kan plaatsen. Tegelijkertijd schokt deze bevinding me, ik bedoel, dit leven van deze mooie vrouw was niet af en het was een plotseling einde, dit kan toch niet waar zijn? En het kan toch ook niet waar zijn dat ik daar zo snel al iets van kan aanvaarden? Misschien heeft het ook wel te maken met de alledaagsheid waarmee mijn kinderen afgelopen tijd zijn omgegaan met dit sterfgeval. Het ene moment maakten ze ruzie over wiens kaarsje mocht branden en wie het kaarsje uit mocht blazen, het andere moment was het spelen op de computer weer belangrijk en stond het kaarsje ongezien te zijn. Grapjes werden er  gemaakt, maar ook gesprekken er  over en opmerkingen als “oh ja  ik heb ook wel eens dat mijn ogen ‘s ochtends niet open willen, dan doe ik gewoon even zo” en pardoes  drukt mijn dochter haar oogleden omhoog.  Lachen en huilen kunnen er allebei zijn en ik leer daarvan. Bij mij mogen het leven en de dood er beide toch ook iets meer zijn.

Voor Jen

Alleen overheerst nog vooral het verdriet en het gemis en daarom deze blog, toegewijd aan haar. Ook dat is iets wat ik van mijn kinderen leer, gewoon vertellen wat er is, zonder je zorgen te maken of het nu gepast is of niet. Zelfs nu ik dit zo opschrijf denkt er iets in mij, “ja, maar je moet ze toch bepaalde normen leren, want sommige dingen kunnen ze toch niet zomaar zeggen hoor” en “moet je nu hier een stukje over schrijven wat iedereen kan lezen en zelfs een plaatje erbij zetten?”.

Gelukkig hoor ik daarnaast het stemmetje van deze geliefde mooie vrouw, “wees jezelf want dat is mooi, doe maar en geniet”, daar was ze zelf zo in gegroeid. Ik ga met haar in mijn hart daarin verder groeien. Het gemis wordt er niet minder door, maar het geeft wel een beetje moed om zonder haar verder te gaan, wetende dat dit ook haar proces was.

 

Leven met God, jezelf en de ander

Leven met God, jezelf en de ander betekent voor mij  God liefhebben, jezelf liefhebben en van daaruit ook de ander liefhebben. Binnen de christelijke cultuur is jezelf liefhebben niet een makkelijke opgave omdat we ook doordrongen worden met de boodschap van naastenliefde. Toch geloof ik dat als je jezelf op een gezonde manier liefhebt dit ook vruchten heeft voor je naaste. Jezelf gezond liefhebben vanuit het geliefd zijn door God en dit ook laten overvloeien naar je naaste is uiteindelijk wat Gods bedoeling is.  Het volgende gedicht van Charlie Chaplin illustreert gezonde zelfliefde heel treffend.

Op de dag dat hij zeventig jaar werd, schreef hij deze prachtige tekst. Terugkijkend op zijn leven ontdekte hij dat liefde voor jezelf alles in een ander perspectief zet en het leven mooier en lichter maakt.

Self-care is an act of self-love

Self-care is an act of self-love

Toen ik van mezelf begon te houden,
zag ik in dat mijn onrust en emotioneel lijden signalen zijn,
dat ik niet leef in harmonie met mezelf.
Nu weet ik: dat is authenticiteit.

Toen ik van mezelf begon te houden,
begreep ik dat ik altijd op het juiste moment op de juiste plek ben
en dat alles gebeurt op precies het juiste moment
ik kan dus rustig zijn
Nu weet ik: dat is zelfvertrouwen

Toen ik van mezelf begon te houden,
verlangde ik niet langer naar een ander leven
en zag ik dat alles in de wereld om me heen
een uitnodiging is om me te ontwikkelen
Nu weet ik: dat is groei

Toen ik van mezelf begon te houden,
stopte ik om elke minuut te vullen en
plannen voor de toekomst te maken
nu doe ik alleen dat waar ik blij van word
waar ik van houd en wat mijn hart laat zingen
op mijn eigen manier en in mijn eigen tempo
Nu weet ik: dat is eenvoud

Toen ik van mezelf begon te houden,
heb ik me bevrijd van alles wat niet goed voor me was:
voeding, mensen, spullen, situaties
en alles wat aan me trok, wat me weg leidde van mezelf
Eerst noemde ik het ‘gezond egoïsme’
nu weet ik: dat is liefde voor jezelf